กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง

หายไปจากบล็อกซะนาน ตั้งแต่ก่อนสงกรานต์นู่น
ไปญี่ปุ่น กลับมาก็เปิดงานซะละ แล้วก็ไม่มีเวลาจะได้อัพเลย
เพราะฉะนั้น บล็อกเที่ยวญี่ปุ่นนี่ต้องขอแปะไว้ก่อนนะ จะพยายามค่อย ๆ เขียน

วันนี้ เลยขออัพเดทชีวิตตัวเองหน่อยดีกว่า

9 Apr ‘08
ตัดสินใจสมัครแจลอีกครั้ง หลังจากที่คิดว่าจะไม่สมัครแล้ว
เมื่อวันที่ 9 เป็นวันสัมภาษณ์รอบแรก ตื่นตั้งแต่ตี 4 เพราะนัดพี่อ้อมไว้ตี 5
นกได้รอบแรกของวัน 8 โมงเช้าเลยแหละ เช้ามากกกก
วันนั้นก็รู้สึกว่าทำได้ดีพอสมควร เรื่องเดียวที่ห่วง คือ อ้วน
ชุดนี่แน่นแทบจะปริ ชุดสีอ่อนอีกต่างหาก คงตัวใหญ่น่าดู

วันประกาศผล 17 Apr นกอยู่ที่ญี่ปุ่น เหอะ ๆ ลางมันบอก
เช้าวันที่ 16 ไปวัด Asakusa ได้เสี่ยงเซียมซีด้วย เซียมซีเสี่ยงรักทักทำนายว่า…
มาเป็นชุด เรื่องที่หวัง จะไม่เป็นดังหวัง
คนที่รอคอย จะไม่มาหา และประโยคเด็ดปิดท้าย
It’s not a good time to employ ประมาณนี้ หึหึ
และแล้ว เหมือนอย่างเคย ผลจะออกตอน 5 ทุ่ม ( ไทย ) ของวันก่อนหน้า
ที่โตเกียวก็จะเป็นเวลาตี 1 พอดิบพอดี
ถึงจะทำใจไว้แล้วตั้งแต่อ่านเซียมซี เพราะรู้สึกว่ามันต้องแม่นแน่ ๆ
แต่ก็ยังอุตส่าห์นั่ง refresh หน้าเว็บแจล จนประมาณตี 1 ห้านาที ผลก็ออก
อ่านมาถึงบรรทัดนี้ คงไม่ต้องบอกแล้วมั้งว่าผลเป็นยังไง
ใช่แล้วค่ะ

We regret to announce that you are unable to pass the 1st interview.

ช่างมัน คือสิ่งเดียวที่คิดในตอนนั้น เรากำลังมาเที่ยว อย่าให้หมดสนุก
กลับไทย แล้วไปเริ่มใหม่
น่าแปลกที่ไม่เสียใจ ไม่นั่งคิดมาก อืมม คงเพราะมีความสุขกับการเที่ยวอยู่อย่างมากล่ะมั้ง

20 Apr
กลับมาไทยวันที่ 19 เป็นวันเสาร์
วันอาทิตย์กว่าจะตื่นก็เกือบเที่ยง เหนื่อย ปวดไปทั้งตัว
ตื่นมาก็ต้องออกไปเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาล และนายกเทศมนตรี
ไม่รู้จักซักคน แต่ก็ไปทำหน้าที่ประชาชนที่ดีซะหน่อย
เสร็จแล้ว ไปเดอะมอลล์ ทานข้าวและซื้อมือถือใหม่
ไปเที่ยวก็หมดตัวพอแล้ว ยังจะต้องซื้อมือถือใหม่อีก เป็นอะไรหนอช่วงนี้
ดูท่าทางดวงจะไม่ค่อยดีนะ
คราวนี้ เลยได้เอาที่ห้อยโทรศัพท์ kitty ที่ซื้อมา ออกมาใช้ น่าร้ากกกก

เปิดงานมา รู้สึกว่า ใจมันยังไม่กลับมาพร้อมกับตัว ไม่มีสมาธิ ไม่อยากทำงาน
555 แต่ดูแล้วไม่ได้เป็นแค่คนเดียว เป็นกันทุกคน
เอาแต่นั่งดูรูป อัพรูป เวิ่นเว้อฟุ้งซ่าน ไม่ดีเลยเนอะ แหะ

กลับมาก็จดจ่อเรื่องจะมีสายการบินไหนเปิดรับสมัครบ้าง
บางกอก เปิดวอล์ค อิน 21 – 25 เมษา หึหึ ตัดไปได้เลย ไปก็ตายคาตาชั่งแน่นอน
Royal Jordanian เปิดวอล์ค อิน เหมือนกัน วันที่ 24 คิด ๆ ดูก่อน
ประกอบกับ Kuwait เริ่มเรียกคนที่ส่งใบสมัครไปสัมภาษณ์แล้ว
ซึ่งเนิ่นนานซะจนเลิกรอไปแล้ว รับสมัครให้ส่งเอกสารไปตั้งแต่เดือนมกรา
คิดว่า ถ้าได้เรียกคูเวต จะไม่ไปจอร์แดน ถ้าไม่ได้เรียกถึงจะไป
วันที่ 21 วันแรกที่เค้าเริ่มโทรเรียก ผ่านไปอย่างเงียบกริบ
ไม่มีสุ้มเสียงใด ๆ ดังขึ้นมาในมือถือนก เริ่มทำใจไปแล้วครึ่งนึง
ได้แต่นั่งคิดในใจ ว่าดวงนกช่วงนี้คงดิ่งลงเหว ขุนไม่ขึ้นซะแล้วมั้ง
และได้แต่ save เบอร์สายการบินไว้ จากที่เพื่อนๆ ใน TCC มาโพสต์บอก
หวังว่า มันจะเป็นชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์

22 Apr
แต่แล้ว หุหุหุ ก็ยังไม่เลวร้ายซะทีเดียวนะ
หันไปมองที่หน้าจอ ขณะที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา โอ๊ะๆๆ
Kuwait Airways :)
ฮิฮิฮิ ได้ไปสัมภาษณ์วันอาทิตย์ ที่ 27 นี้ เวลา 10.30 คร่า
งานนี้เลยต้องเตรียมตัวซักหน่อย นั่งอ่านบอร์ดตอนรับสมัครครั้งที่แล้ว
อ่านไดอารี่ของน้ำหนาว เกี่ยวกับการสัมภาษณ์ ( น้ำหนาว ที่ตอนนี้ติดปีกเป็นนางฟ้าคูเวตไปเรียบร้อยแล้ว )
แต่ดูเหมือนว่า ครั้งนี้จะแตกต่างไปจากครั้งที่แล้ว เพื่อนที่ได้ไปวันเสาร์มาโพสต์ไว้ในบอร์ด

อาทิตย์ 27 Apr
นัดพี่อ้อมแต่งหน้าไว้ 8 โมง เสร็จตอน 9 โมงครึ่งกว่าแล้ว
ดีที่โรงแรมอยู่ใกล้นิดเดียว ไปถึงตอน 10 โมง นิด ๆ เข้าห้องน้ำซะหน่อย
แล้วขึ้นไปชั้น 27 ขึ้นไปเหวอเลย ไม่มีคนเลยซักคน ดีที่เพื่อนอีกคนขึ้นมาพอดี
เจอกับเพื่อนที่ไปแต่งหน้ากับพี่อ้อมด้วย ชื่อ อีฟ เลยได้มีเพื่อนคุย
ซักพัก ก็มีพี่มาคนนึง พร้อมกับผู้สมัคร 1 กลุ่ม แล้วให้พวกเราขึ้นไปรอที่ชั้น 30 ก่อน
ไปนั่งเล่น นั่งคุยกับเพื่อนๆ ให้ลืมตื่นเต้น แต่ก็แค่แป๊บเดียว
พี่เค้าก็มาเรียกให้ลงไปซะแล้ว พี่เค้าแจก resume ของแต่ละคนให้ถือไว้

กลับลงไปที่ชั้น 27 ก็เริ่มกระบวนการ เห็นเพื่อนอิด ๆ ออด ๆ นกเลยไปเป็นคนแรก
ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก อิอิ ชั่งน้ำหนัก วัดส่วนสูง แล้วพี่เค้าก็ให้ถอดสูท ลำบากนิดหน่อย เงอะๆ งะๆ
เสื้อเชิ้ตข้างใน ก็แขนยาวอีก ถอดกระดุมอย่างยากลำบาก
อันนี้ก็เพื่อให้พี่เค้าตรวจดูแขน คงดูผิว รอยแผลเป็น เสร็จแล้วก็นั่งรอ

ถึงเวลาก็เข้าไปในห้อง ที่นี่ใช้เป็นห้องพัก แต่ดูแล้วทำไมชั้นนี้ไม่มีแขกคนอื่นพักเลยเหรอ
แถมในห้อง ยังเป็นเหมือนออฟฟิซ มีรูปเป็นรูปแอร์คูเวต แต่เหมือนเป็นส่วนต่าง ๆ
ทำผม ชุด แยกเป็นส่วน ๆ ในห้องมีโต๊ะทำงาน คอมพิวเตอร์ ตู้เอกสาร
เหมือนมันตั้งอยู่อย่างนั้นเป็นการถาวรเลยหละ

กรรมการวันนี้ เป็นผู้หญิงคนไทยคนเดียวเท่านั้น
เค้าให้เพื่อนคนแรก เอา resume ไปให้ เราก็นึกว่าคงเอาของทุกคน
ก็เดินเข้าไปให้ด้วย กรรมการบอก “คิดว่าทีละคนดีกว่านะคะ” แป่ว..แหว่ว ๆ
เสร่อเลยไอ้นก กลับไปตรงเก้าอี้แต่โดยดี นกนั่งเป็นคนที่ 2
คนแรกแนะนำตัวเสร็จ ไม่ถามอะไรต่อเลย ถึงตานก เอา resume ไปให้
ถามว่า ชื่ออะไรนะ กลับมานั่งที่เก้าอี้ กรรมการก็ให้ยืนขึ้น ถามส่วนสูง น้ำหนัก
( หมายความว่าไงหว่า หรือเราจะตัวใหญ่จัด )
แค่นั้น ไม่ถามอะไรทั้งสิ้น ไอ้ที่แนะนำตัวไปก็สั้นกระจุ๊ดเดียว ไม่ได้พูดอะไรนอกเหนือกว่านั้นเลย
รวม ๆ แล้ว แทบไม่ได้ถามคำถามอะไรกับผู้สมัครเลย จะมีก็นิด ๆ หน่อย ๆ คล้าย ๆ กัน
คิดดูว่าไวขนาดไหน ของนกรอบ 10.30 กลับถึงบ้านดูเวลา 11.10
เวลาที่ไปแต่งหน้ายังนานกว่าเลย

ทีนี้ก็ได้แต่นอยด์รอผล ที่ประกาศวันไหนก็ยังไม่รู้
ท่านกรรมการบอกแค่ว่า แล้วเราจะโทรติดต่อไป (สำหรับคนที่ผ่าน – ก็น่าจะเป็นงั้น) ซักวันนึง
เค้าใช้คำว่า after sometimes นะ ถ้าจำไม่ผิด เหอ ๆ ไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองกันเลย
ได้แต่รอ อย่างเลื่อนลอย ไร้จุดหมาย ว่าไปนั่น

วันที่ 27 นี้ เป็นวันเกิดแม่ด้วย ที่บ้านก็ออกไปทานข้าวกันข้างนอกตอนเย็น

ให้แม่เลือกร้านเลยตามใจ แต่ก็แหละ แม่ก็เลือกไปร้านใกล้ ๆ บ้าน
แถวพระราม 5 ร้านนารัญฌา ( เขียนไม่ถูกอ่ะ )
อาหารก็โอเค อร่อยใช้ได้ทีเดียว

มีเท่านี้แหละช่วงนี้ ส่วนทริปญี่ปุ่นต้องขอเวลาหน่อย เยอะมาก
ห้าทุ่มกว่าแล้ว ไปนอนก่อนละ บ๊ายบาย
:)